Je bent bij de huisarts geweest. Je labwaarden waren "normaal." Maar je voelt je niet normaal. Je verbeeldt het je niet. De klachten die je ervaart hebben echte, meetbare oorzaken — ze worden alleen niet getest. Dit zijn de aandoeningen die ik help opsporen en aanpakken met uitgebreid labonderzoek en een root-cause benadering.
Wanneer je lichaam signalen afgeeft dat er iets niet klopt — maar niemand luistert
Je hormonen zijn chemische boodschappers die vrijwel elk proces in je lichaam aansturen — van energieverbranding tot slaap, denkvermogen en stemming. Ze werken niet los van elkaar. Oestrogeen, progesteron, testosteron, cortisol, insuline en schildklierhormonen functioneren samen in een delicate balans.
Wanneer een systeem verschuift — door stress, voedingstekorten, darmproblematiek of de natuurlijke veranderingen van het ouder worden — ontstaat er een cascade. Je lichaam gaat compenseren, en de klachten die je voelt zijn het gevolg van die compensatie die tekortschiet. Dit is geen probleem van een enkel hormoon. Het is een systeemprobleem.
Hormonale disbalans heeft zelden een enkele oorzaak. Dit zijn de onderling verbonden systemen die ik onderzoek:
Oestrogeendominantie, laag progesteron, dalend testosteron, verstoord cortisolritme — deze patronen zijn al jaren zichtbaar voordat conventionele ranges ze signaleren.
Insulineresistentie stimuleert overmatige oestrogeenproductie en blokkeert progesteron. Bloedsuikerinstabiliteit versterkt elke hormonale klacht.
Je darm metaboliseert en elimineert gebruikte hormonen. Wanneer dit proces hapert, circuleren hormonen opnieuw en ontstaat disbalans.
Suboptimale schildklierfunctie vertraagt de stofwisseling en bootst hormonale klachten na. Dit wordt vaak gemist omdat standaardonderzoek alleen TSH controleert.
Chronische laaggradige ontsteking verstoort de gevoeligheid van hormoonreceptoren, waardoor je lichaam hormonen aanmaakt maar ze niet goed kan gebruiken.
Standaard bloedonderzoek test doorgaans slechts een of twee hormonen apart — vaak alleen TSH of estradiol. Maar hormonen werken als een netwerk. Er een testen zonder de andere is als een enkel instrument in een orkest controleren en concluderen dat de muziek goed klinkt.
Daarnaast zijn conventionele referentiewaarden gebaseerd op statistische gemiddelden van de algemene bevolking — inclusief mensen die al klachten hebben. "Normaal" betekent niet optimaal. Je kunt binnen de referentiewaarde vallen en toch significant uit balans zijn voor jouw lichaam.
Ik gebruik een uitgebreid 5-systemen labpanel dat hormonen, metabole markers, leverfunctie, volledige schildklierfunctie en ontstekingsmarkers meet — samen, in context. In plaats van losse cijfers te bekijken, kijk ik naar patronen en verhoudingen. Ik gebruik functionele referentiewaarden die disbalans vroeg signaleren, voordat het zich ontwikkelt tot ziekte. Dit geeft ons een compleet beeld van wat je klachten werkelijk veroorzaakt.
Als dit je aanspreekt, kan een kort gesprek veel duidelijkheid brengen. Ik bied een gratis kennismakingsgesprek van 20 minuten waarin we je klachten bespreken en verkennen of mijn aanpak kan helpen.
Plan een Gratis GesprekDeze overgang is natuurlijk — maar de ernst van je klachten hoeft dat niet te zijn
Perimenopauze en menopauze zijn natuurlijke overgangen, geen ziekten. Maar de intensiteit van klachten is niet onvermijdelijk. Wanneer opvliegers hevig zijn, slaap wordt verstoord en stemming onherkenbaar wordt — duidt dat op diepere metabole disbalansen die worden versterkt door de hormonale verschuiving.
Naarmate oestrogeen en progesteron fluctueren en dalen, leunt je lichaam sterker op je bijnieren, schildklier en metabole flexibiliteit om te compenseren. Als deze systemen al belast zijn — door jaren van stress, slechte bloedsuikerregulatie of darmproblematiek — komt de overgang harder aan. De hormonale verschuiving is de trigger, maar de onderliggende systemen bepalen de ernst.
Overgangsklachten worden ernstig wanneer meerdere systemen tegelijk uit balans zijn:
De verhouding tussen oestrogeen, progesteron en testosteron is belangrijker dan individuele niveaus. Verstoorde verhoudingen veroorzaken opvliegers, stemmingsveranderingen en gewichtstoename.
Dalend oestrogeen vermindert de insulinegevoeligheid. Zonder metabole ondersteuning versnelt bloedsuikerinstabiliteit gewichtstoename en energiedips.
Het estroboloom — darmbacterien die oestrogeen verwerken — speelt een cruciale rol. Darmdysbalans betekent dat je lichaam hormonen niet goed kan afbreken of recyclen.
Schildklierfunctie daalt vaak tijdens de perimenopauze, wat vermoeidheid, gewichtstoename en brainfog verergert. Deze overlap maakt nauwkeurig onderzoek essentieel.
Dalend oestrogeen vermindert de natuurlijke ontstekingsremmende bescherming. Toenemende inflammatie verergert gewrichtspijn, brainfog en cardiovasculair risico.
Veel vrouwen krijgen te horen dat hun klachten "gewoon de overgang" zijn, zonder enig onderzoek. Wanneer er wel labwerk wordt gedaan, wordt doorgaans alleen FSH en estradiol gecontroleerd — twee markers die bevestigen dat je in de overgang bent, maar niets onthullen over waarom je klachten zo hevig zijn of wat eraan gedaan kan worden.
De diepere drijfveren — cortisolpatronen, insulinegevoeligheid, schildklierconversie, inflammatie en darmfunctie — worden vrijwel nooit onderzocht bij een standaard overgangsonderzoek. Toch zijn dit precies de factoren die bepalen of je overgang hanteerbaar of ondraaglijk is.
Ik kijk voorbij de hormonale verschuiving om te begrijpen waarom je lichaam ermee worstelt. Mijn 5-systemen labpanel evalueert het complete plaatje: hormoonniveaus en -verhoudingen, metabole gezondheid, schildklierconversie (niet alleen TSH), ontstekingsmarkers en darmfunctie. Dit stelt me in staat een gericht plan te maken dat je lichaam ondersteunt tijdens de overgang — door de systemen aan te pakken die je klachten versterken in plaats van ze alleen te maskeren.
De overgang hoeft geen jaren van lijden te betekenen. Als je wilt begrijpen wat je klachten werkelijk veroorzaakt, laten we praten. Ik bied een gratis gesprek van 20 minuten aan.
Plan een Gratis GesprekWanneer je lichaam vet opslaat ongeacht wat je eet — het probleem is geen wilskracht
Insulineresistentie is een van de meest voorkomende en meest over het hoofd geziene metabole aandoeningen bij vrouwen boven de 35. Wanneer je cellen minder gevoelig worden voor insuline, produceert je lichaam steeds meer om te compenseren. Hoog insuline is een vetopslagsignaal — het vertelt je lichaam om energie vast te houden in plaats van te verbranden.
Dit is geen wilskrachtprobleem. Het is een metabool signaleringssprobleem. En het ontwikkelt zich vaak stil gedurende jaren voordat bloedsuikerwaarden abnormaal genoeg worden om gesignaleerd te worden door standaardtests.
Gewichtsresistentie en metabole disfunctie zijn verbonden met elk belangrijk systeem in je lichaam:
Hoog insuline stimuleert oestrogeenproductie en verstoort de balans met progesteron. Deze hormonale verschuiving bevordert vetopslag, vooral rond het middel.
Nuchter insuline, HOMA-IR, HbA1c en lipideverhoudingen onthullen het volledige plaatje. Nuchtere glucose alleen mist de vroege stadia wanneer interventie het meest effectief is.
Darmbacterien beinvloeden direct hoe je calorieeen uit voedsel haalt en hoe je lichaam op insuline reageert. Dysbiose kan insulineresistentie aanzienlijk verergeren.
Suboptimale schildklierfunctie vertraagt je basale stofwisselingssnelheid. Gecombineerd met insulineresistentie ontstaat een bijna onmogelijke omgeving voor gewichtsverlies.
Chronische inflammatie beschadigt insulinereceptoren op je cellen. Ontstekingsmarkers zoals hs-CRP zijn vaak verhoogd lang voordat metabole ziekte wordt gediagnosticeerd.
Standaard metabool onderzoek controleert meestal nuchtere glucose en soms HbA1c. Maar deze markers worden pas abnormaal in de latere stadia van insulineresistentie. Nuchter insuline — de vroegste en meest gevoelige marker — wordt zelden getest in de reguliere zorg.
Dit betekent dat vrouwen te horen krijgen dat hun stofwisseling "prima" is, terwijl insulineniveaus al twee tot drie keer hoger zijn dan optimaal, en actief gewichtstoename, vermoeidheid en hormonale verstoring aandrijven.
Ik test nuchter insuline naast glucose, HbA1c, volledig lipidenpanel en ontstekingsmarkers om insulineresistentie in het vroegste stadium op te sporen — wanneer het het meest omkeerbaar is. Gecombineerd met schildklier- en hormonale beoordeling geeft dit ons een compleet metabool beeld. Het behandelplan is gericht op het herstellen van het vermogen van je lichaam om brandstof goed te gebruiken, niet op caloriebeperking of wilskracht.
Als je al lang tegen je gewicht vecht en niets heeft gewerkt, is er mogelijk een metabole verklaring die nooit is onderzocht. Een kort gesprek kan verduidelijken wat er aan de hand is.
Plan een Gratis GesprekJe darm is niet alleen waar je eten verteert — het bestuurt veel meer dan je denkt
Je darm wordt vaak het "tweede brein" genoemd omdat het 70% van je immuunsysteem herbergt, belangrijke neurotransmitters zoals serotonine produceert, en een directe rol speelt in het metaboliseren van hormonen. Wanneer de darmfunctie instort, golven de effecten door je hele lichaam.
Spijsverteringsstoornissen ontwikkelen zich vaak geleidelijk — door jaren van stress, bewerkt voedsel, medicijngebruik (vooral antibiotica en pijnstillers) en chronische laaggradige inflammatie. De darmwand wordt doorlaatbaar, het microbioom verschuift uit balans, en je immuunsysteem begint te reageren op voedingsmiddelen en stoffen die het zou moeten verdragen.
Spijsverteringsklachten zijn zelden alleen een darmprobleem. Ze zijn verbonden met elk belangrijk systeem:
Oestrogeen en progesteron beinvloeden direct de darmmotiliteit en het microbioom. Hormonale fluctuaties tijdens de perimenopauze triggeren of verergeren vaak PDS-klachten.
Bloedsuikerinstabiliteit verstoort de darm-hersen-as en verandert de samenstelling van darmbacterien, wat een opgeblazen gevoel en onregelmatigheid verergert.
Microbioomdysbalans, intestinale permeabiliteit, enzymtekorten en bacteriele overgroei zijn meetbare drijfveren die standaardtests niet beoordelen.
Lage schildklierfunctie vertraagt de darmmotiliteit, wat constipatie en een opgeblazen gevoel veroorzaakt. De darm-schildklierverbinding is goed onderbouwd maar wordt zelden samen onderzocht.
Een overactieve immuunrespons in de darm drijft voedselsensitiviteiten, histaminereacties en chronische intestinale inflammatie aan.
De conventionele benadering van PDS en spijsverteringsklachten richt zich op het uitsluiten van ernstige ziekten — coeliakie, Crohn, maagzweren — en labelt vervolgens wat overblijft als PDS. De diagnose komt vaak met dieetadvies of medicatie om klachten te beheersen, maar de onderliggende drijfveren worden niet onderzocht.
Microbioomsamenstelling, intestinale permeabiliteit, enzymfunctie en de rol van de darm in hormoonmetabolisme maken geen deel uit van standaardonderzoek. Dit betekent dat de grondoorzaken blijven bestaan.
Ik onderzoek wat er werkelijk in je darm gebeurt — niet alleen welke ziekten je niet hebt. Met functioneel labonderzoek dat je microbioom, ontstekingsmarkers, hormoonmetabolisme en immuunfunctie evalueert, identificeer ik de specifieke drijfveren achter je klachten. Het behandelplan richt zich direct op die drijfveren: herstel van het microbioom, genezing van de darmwand, en het adresseren van de systemische connecties met hormonen, schildklier en metabolisme.
Spijsverteringsproblemen zijn niet iets waarmee je "gewoon moet leren leven." Als je wilt begrijpen wat er werkelijk in je darm speelt, help ik je graag antwoorden te vinden.
Plan een Gratis GesprekWanneer je immuunsysteem zich tegen je keert — er zijn redenen, en ze kunnen worden aangepakt
Auto-immuunaandoeningen ontwikkelen zich wanneer je immuunsysteem het vermogen verliest om onderscheid te maken tussen eigen cellen en indringers. In plaats van je te beschermen, valt het gezond weefsel aan — je schildklier, gewrichten, darmwand, huid of zenuwstelsel.
Maar dit gebeurt niet willekeurig. Auto-immuniteit wordt getriggerd door een combinatie van genetische aanleg, omgevingsfactoren en — cruciaal — chronische inflammatie. Wanneer inflammatie maanden en jaren verhoogd blijft door darmproblematiek, voedselreacties, toxinebelasting of chronische stress, duwt het het immuunsysteem voorbij zijn drempel.
Auto-immuunopflakkeringen en chronische inflammatie worden gedreven door meetbare disbalansen:
Hormonale verschuivingen — vooral dalend oestrogeen — verminderen de natuurlijke ontstekingsremmende bescherming van het lichaam. Veel vrouwen ervaren hun eerste auto-immuunklachten tijdens de perimenopauze.
Insulineresistentie bevordert de productie van inflammatoire cytokines. Metabole disfunctie en auto-immuniteit bestaan vaak naast elkaar en versterken elkaar.
Intestinale permeabiliteit ("leaky gut") laat gedeeltelijk verteerde eiwitten de bloedbaan binnendringen en triggert immuunreacties. De darm is vaak de primaire drijfveer van auto-immuunactivatie.
Hashimoto thyroiditis is de meest voorkomende auto-immuunziekte bij vrouwen. Inflammatie en schildklierconversieproblemen verschijnen vaak jaren voordat de schildklierfunctie meetbaar daalt — zichtbaar via markers als hsCRP en de verhouding tussen vrij T3 en reverse T3.
Markers zoals hs-CRP, ferritine en bilirubine onthullen het niveau en patroon van inflammatoire activatie — een routekaart voor gerichte interventie.
Conventionele geneeskunde is uitstekend in het diagnosticeren van auto-immuunaandoeningen — maar onderzoekt zelden waarom ze zich hebben ontwikkeld. Behandeling richt zich doorgaans op immuunonderdrukking via medicatie, wat klachten beheert maar de onderliggende triggers niet aanpakt.
De factoren die auto-immuniteit aandrijven — darmpermeabiliteit, voedselsensitiviteiten, chronische infecties, toxinebelasting en metabole disfunctie — maken geen deel uit van standaard auto-immuunonderzoek.
Ik werk naast je bestaande medische zorg om de triggers en drijfveren van je auto-immuunaandoening te onderzoeken. Mijn 5-systemen labpanel beoordeelt inflammatieniveaus, darmintegriteit, volledige schildklierfunctie, hormonale balans en metabole markers. Dit geeft ons een helder beeld van wat de immuunoverreactie voedt — en een specifiek plan om die belasting te verminderen.
Leven met een auto-immuunziekte betekent niet dat je geen opties hebt. Als je wilt verkennen wat je klachten mogelijk triggert, help ik je graag die duidelijkheid te vinden.
Plan een Gratis GesprekWanneer uitputting je nieuwe normaal is geworden — en niemand kan zeggen waarom
Je schildklier is de hoofdregulator van je stofwisselingssnelheid — het bepaalt hoe elke cel in je lichaam energie produceert en gebruikt. Wanneer de schildklierfunctie suboptimaal is, vertraagt alles: je metabolisme, je brein, je spijsvertering, je stemming, je herstelvermogen.
Maar schildklierdisfunctie bestaat zelden op zichzelf. Het is diep verbonden met je bijnierfunctie, voedingsstatus, darmgezondheid en inflammatieniveaus. Chronische vermoeidheid is vaak het gecombineerde effect van een trage schildklier, uitgeputte bijnieren en systemische inflammatie — een patroon dat standaardonderzoek niet is ontworpen om te detecteren.
Aanhoudende vermoeidheid en schildklierdisfunctie zijn verbonden via alle vijf systemen:
Cortisoldysregulatie door chronische stress onderdrukt direct de conversie van schildklierhormoon. Oestrogeen- en progesterononevenwichten beinvloeden daarnaast de schildklierbinding en -beschikbaarheid.
Lage schildklierfunctie verlaagt je basale stofwisselingssnelheid met tot wel 30%. Gecombineerd met insulineresistentie ontstaat diepe vermoeidheid en gewichtstoename die met dieet alleen niet te herstellen is.
20% van de schildklierhormonconversie vindt plaats in de darm. Darmproblematiek verstoort deze conversie direct, wat betekent dat je schildklier voldoende hormoon kan produceren maar je lichaam het niet kan gebruiken.
TSH, vrij T4, vrij T3 en reverse T3 vertellen elk een ander deel van het verhaal. Alleen TSH testen mist conversieproblemen, cellulaire schildklierresistentie en subklinische disfunctie.
Hashimoto — auto-immuun schildklierziekte — is de belangrijkste oorzaak van hypothyreoïdie bij vrouwen. Chronische inflammatie zichtbaar via hsCRP en ferritine gaat vaak samen met schildklierdisfunctie en versnelt de progressie ervan.
Standaard schildklieronderzoek controleert alleen TSH — en soms vrij T4. Als TSH binnen het brede referentiebereik valt (doorgaans 0,4 tot 4,5), wordt je verteld dat je schildklier normaal is. Maar dit bereik omvat subklinische waarden waarbij veel vrouwen significante klachten ervaren.
Cruciale markers zoals vrij T3 (het actieve schildklierhormoon dat je cellen daadwerkelijk gebruiken) en reverse T3 (dat de schildklierwerking op cellulair niveau blokkeert) worden vrijwel nooit opgenomen in routinepanels.
Ik verricht een volledig schildklierpanel — TSH, vrij T4, vrij T3 en reverse T3 — en interpreteer de resultaten met functionele referentiewaarden die weerspiegelen waar je lichaam het best functioneert. Gecombineerd met bijnierbeoordeling, metabole markers, darmfunctie en ontstekingsonderzoek geeft dit ons het volledige energieplaatje. We pakken vervolgens elk systeem aan dat bijdraagt aan je vermoeidheid, niet alleen de schildklier in isolatie.
Vermoeidheid is geen levenslang vonnis. Als je klaar bent om te begrijpen wat je energie werkelijk ondermijnt, is een gesprek de eerste stap.
Plan een Gratis GesprekPlan een gratis kennismakingsgesprek van 20 minuten. We bespreken je klachten en ik licht toe hoe een functionele, root-cause benadering je kan helpen om je gezondheid te herstellen.
Plan Je Gratis Gesprek